هيجدهم : نيز روايت كرده از محمّد بن ابى عمير - رضى اللّه عنه - از غياث بن ابراهيم از ابى عبد اللّه عليه السّلام از پدرش محمّد بن على عليهما السّلام ، از پدرش ، على بن الحسين عليهما السّلام ، از پدرش ، حسين بن على عليهما السّلام كه فرمود : از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام پرسيدند از معنى قول رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم : انّى تارك فيكم الثقلين كتاب اللّه و عترتى ، كيستند عترت رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ؟ فرمود : « منم و حسن و حسين و نه امام از فرزندان حسين عليه السّلام كه نهم ايشان مهدى ايشان است . جدا نمىشوند از كتاب خداى عزّ و جلّ و كتاب خدا از ايشان جدا نمىشود تا وارد شوند بر رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در حوض او يعنى حوض كوثر . » « 1 » نوزدهم : نيز روايت كرده از عبد اللّه بن جبله از عبد اللّه بن مستنير از مفضل بن عمر از جابر بن يزيد الجعفى از عبد اللّه بن عبّاس گفت كه داخل شدم به مسجد رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در حالتى كه امام حسن عليه السّلام بر دوش شريف آن حضرت بود و امام حسين عليه السّلام بر ران مباركش . مىبوسيد ايشان را مكرّر و مىگفت : « بار خدايا ! دوست دار آن كسى را كه دوست دارد ايشان را و دشمن دار آن كسى را كه دشمن دارد ايشان را ! » فرمود : « اى پسر عبّاس ! گويا نظر مىكنم به سياه و سفيد در هم آميختهء اين فرزندم حسين يعنى موى ريش مباركش كه رنگين شود از خونش و دعوت كند و كسى اجابتش نكند و يارى طلبد و كسى ياريش ننمايد . » گفتم : كه مرتكب اين فعل شود ؟ فرمود : « اشرار امّت من كه نرساند و عطا ننمايد خداى تعالى به آنان شفاعت مرا . » بعد از آن فرمود : « اى پسر عبّاس ! هر كس زيارت كند حسين عليه السّلام را ، در حالتى كه عارف باشد به حقّ او يعنى او را امام مفترض الطاعة بداند ، بنويسد خداى تعالى از براى او ثواب هزار حج و هزار عمره . بدان و آگاه باش كه هر كس زيارت كند حسين عليه السّلام را ، حكم آن دارد كه مرا زيارت كرده و هر كس مرا زيارت كند گويا خدا را زيارت كرده و حقّ زيارت كنندهء بر خدا ، آن است كه عذاب نكند او را به آتش دوزخ .

--> ( 1 ) . ر . ك : كفاية المهتدى [ گزيده ] ، ص 91 ، حديث شانزدهم .